Liturgie voor de dienst van 27 november 2011 1^e advent

Thema: Debora.

Voorganger : ds. Theun Palma

Organist: Rijk van Assen

Lector: Bram Berends

Beamer: Jacco Ansmink

Welkom en mededelingen

Aansteken van de paaskaars

Inleiding op de dienst

om samen met de wijzen

op zoek naar de koning te gaan

Een kompas wijst ons de richting

Noord, oost, zuid of west.

Als we luisteren naar Deborah

Aanvangslied: Geroepen om te zingen: Lied 18 : 1+2

Stil Moment

Bemoediging en Groet

Zingend bidden wij de woorden van Ev. Liedbundel 209 : 1,2,3

Verhaal

We bidden bij de opening van de Bijbel

Kom in ons. Ontsteek in ons hart het vuur van uw liefde.

Lied van de scholen: psalm 25:3

Kinderen in het midden

We zingen het projectlied “Op zoek naar de koning vers 1,2,7

• Het betreft de geschiedenis van de strijd tussen Barak en de over Israël regerende hardvochtige koning Jabin. Debora profeteerde dat Barak met 10.000 man moest optrekken tegen Jabins legeroverste Sisera, en dat de Heer het leger van Sisera aan hem zou uitleveren. Aldus geschiedde. Sisera’s leger werd verpletterend verslagen en Sisera zocht zijn heil in de tent van de vermeende bondgenote Jaël. Zij vermoordde hem echter door, toen hij lag te slapen, een tentpin door zijn hoofd te slaan. In hoofdstuk 5 volgt deze geschiedenis in liedvorm, zoals het die dag door Debora en Barak zou zijn gezongen.

Schriftlezing: Rechters 5 : 1 t/m12

We zingen: Het lied van Deborah en Barak de verzen 1,2,3 op de wijs van psalm 81

Zing voor onze Heer

Hij zag alles lijden

en Hij daalde neer:

in natuurgeweld

kwam Hij aangesneld

om ons te bevrijden

Heel de aarde beeft,

woeste stromen kolken.

Zie, de hemel geeft

voor zijn strafgericht

in het sterrenlicht

water uit de wolken

Hij spreekt allen aan

man en vrouw tezamen,

dat wij Hem verstaan

in zijn harde strijd

voor gerechtigheid

en zijn recht beamen.

Evangelielezing: Marcus 13 : 24t/m37

We zingen als lofprijzing: Geroepen om te zingen: Lied 142

Uitleg en verkondiging

We zingen: Gezang 122 : 1+5

Dankzegging, voorbede, stil Gebed en Onze Vader

Inzameling van de Gaven

Slotlied: Liederen van bemoediging 59 : 1t/m 5. Dat is ook Tussentijds 135 : 1tm5

Gemeente van de Heer.

Vanaf vandaag kijken we uit naar de komende kerstdagen. Een nieuw kerkelijk jaar is begonnen. Het feest van de geboorte van Christus is komende. En – om het in termen van deze weken te zeggen – ‘vol verwachting klopt ons hart’

Maar er is meer, veel meer. Wij mogen Gods liefdevolle bezig zijn in de wereld, in ons leven verwachten. Daar gaat het ook om, juist in de adventstijd, juist als we op weg zijn naar de viering van de geboorte van Jezus. Bij advent horen vanouds woorden uit psalm 25: 5c “op u blijf ik hopen, elke dag weer.” Of zoals het in de NBG-vertaling nog veel indringender staat: “U verwacht ik de ganse dag”. Kijk in dit verband ook eens naar gezang 122 “Kom tot ons, de wereld wacht”.

Prachtige woorden. Hoopvolle woorden. Maar zijn het nog wel onze woorden? Zijn wij daar in deze tijd elke dag opnieuw, de hele dag mee bezig?

We leven in een heel zorgelijke tijd. De financiële crisis vult elke krant, elke actualiteitenrubriek. Er vallen overal in de wereld doden. Doden door geweld. Doden door rampen en gebrek aan eten en drinken. In soms blinkt ook ons persoonlijk leven niet uit in geluk. Zien we op tegen de decembermaand. Het is zo donker. De avonden zijn zo lang. Was het maar weer januari, zo verzucht menig hart.

“Op u blijf ik hopen, elke dag weer.”

De woorden tarten ons cynisme. Waarom merken wij daar dan niets van? Waarom grijpt God niet in? Bestaat God eigenlijk wel? Het ene boek met die vraag na het andere rolt van de persen. Het ene artikel na het ander hierover met de prachtigste koppen verschijnt in onze kranten.

Waarom grijpt God niet in? Wij proberen God de liefde aan te praten, schreef Okke Jager in zijn boek opklaring. Wij doen Christus het idee aan de hand om de wereld te redden. Wij wijzen bevelend naar de Schepper van het licht: u moest het licht maar eens uitvinden! En wij verdonkeremanen dat wij het licht hebben uitgedaan.

Zij gaat het ook in Israël in de tijd van Deborah. Het land wordt onderdrukt door hartvochtige koning Jabin. Hij heeft het land in staat van oorlog gebracht. Legerleider Barak heeft de opdracht gekregen de vijand te verslaan. Tienduizend man heeft hij ter beschikking. Ja, ook toen was het een tijd van zorg en angst. En waar is God? Niets van te merken en de roep op een sterke leider, een koning wordt luider en luider.

Maar…maar hoe is Israël in die situatie terecht is gekomen. Het volk doet het slecht in de ogen van God. Ze vereren afgoden en vergeten de afspraken die God met Mozes heeft gemaakt. Ze houden zich niet aan de tien leefregels. Ze buigen zich voor vreemde goden. Zij doen het licht uit. Dat was de oorzaak van alle ellende. God is onzichtbaar gemaakt. Andere goden komen in beeld. Komen in beeld door het gedrag, de woorden van het volk.

Het kan mij op soms diep en diep raken, het kan mij soms bijna letterlijk zeer doen, dat God zwijgt. Lieve mensen God zwijgt omdat wij zwijgen. Het licht gaat uit, omdat wij dat uitdoen. God gebruikt ons mensen, zoals hij eens Deborah gebruikte om zich te openbaren. Hij is geen God los van de mensen, die van een ver boven toekijkt en niets doet. De hele bijbel staat er vol mee. God spreekt door de monden en de daden van mensen als Mozes, door de mond en daden van profeten. God kan alleen maar spreken door de mond van ons mensen. Als wij dus zwijgen is Hij letterlijk met stomheid geslagen. God kan alleen maar vrede brengen door de handen van mensen. Zo alleen kan en wil Hij vredevorst zijn. God kan alleen maar de eenzaamheid en de duisternis van de decembermaand doorbreken als mensen naar de eenzamen toegaan. In hun kamers lichten aansteken. En als dat niet gebeurt, wel dan lijkt Hij niet te bestaan. Wij hebben Hem onzichtbaar gemaakt.

Dan is het toch wel helemaal de omgekeerde wereld als wij dan durven zeggen: God bestaat niet. Hij doet niets. Op dit punt zullen we moeten omkeren, ons moeten bekeren tot spiegels van God, zoals eens Jezus dat ons heeft voorgedaan.

Gelukkig zijn er altijd weer mensen als Abraham, Mozes en Deborah. Een vrouw die eerlijk is en openlijk spreekt over God. En ze heeft nòg een bijzondere eigenschap: Deborah inspireert en bemoedigt. Deze vrouw leeft niet voor zichzelf, heeft niet haar eigen eer voor ogen, maar leeft met God, God die bevrijdt  van het juk van de slavernij. Deborah wil het volk bevrijden van het juk van de overheersers en zeker ook van de vreemde goden die het vereert. Deze bijzondere vrouw openbaart ze God als een bevrijdende God. Zo ontstaat er ruimte om in vrijheid te leven, met God en met elkaar. Het verhaal dat zo op het eerste oog een oorlogsverhaal lijkt en helemaal in tegenspraak met de Vredevorst lijkt te zijn, zo helemaal in tegenspraak met de liefde van God , blijkt uiteindelijk door de opstelling, de hoop van een vrouw en een legerleider, van Deborah en Barak  een verhaal te zijn over terugkeer op de goede weg: Gods weg.

Met het oog daarop hebben we het loflied van hoofdstuk 5 gehoord. Het is geen ode aan de beide hoofdrolspelers, het is geen loflied op de daden van mensen. In tegendeel. Deze woorden klonken: “Die dag zongen Deborah en Barak een duet. Loof de Heer. Koningen en vorsten, luister en hoor toe hoe ik de Heer bezing, een lied zing voor de Heer, de God van Israël”.

Wie mij heeft gezien, heeft de Vader gezien. Zo drukt Jezus het uit. Hij is een mens naar het beeld van God. Hij bij uitstek heeft God onder ons mensen zichtbaar gemaakt, geopenbaard. Het is diezelfde Jezus die ons toeroept: “Wees waakzaam” Wees waakzaam niet alleen met het oog op een verre toekomst. Juist ook met het oog op ‘nu’. Het Koninkrijk van God kan er nu al zijn, als wij allemaal maar proberen om in woorden en door ons doen en laten iets van dat Koninkrijk te laten zien aan de armen en de eenzamen, op de plaatsen waar God helemaal onzichtbaar is geworden.

De knechten in het verhaal van Jezus hadden de opdracht om het werk van de heer voort te zetten. Zij moeten dat zo doen dat het lijkt of de heer niet weg is. Door de ijver en de inzet van die knechten laten ze zien wie en hoe die Heer is.

Laten wij waakzaam zijn en oog hebben en houden op iedereen die ons nodig hebben. Zo en zo alleen zal God juist bij die mensen, juist op de plaatsen aanwezig zijn. En blijft God ook in ons leven in onze wereld een levende God.

Wij gaan heen met het licht in de ogen.

Wij gaan heen met het licht in ons hart

Wij gaan heen in het stille vertrouwen.

Wij gaan heen met de blik op oneindig.

Wij gaan heen dwars door modder en vuil.

Wij gaan heen in een groeiend verlangen.

Wij gaan heen met de stroom van nieuw leven.

Wij gaan heen met de hemel voor handen.

Zo beginnen we advent, tijd van uitzien naar wat komen gaat met een poëtische terugblik op de geschiedenis van God met mensen.  Ga op zoek naar de Koning in jezelf, de bevrijder in jezelf die in de Naam van God die het licht al heeft geschapen. En van Jezus, wiens navolger wij zijn en door de inspiratie van de Heilige Geest. Amen.

Overdenking.

Er kwamen veel reacties op de preek tijdens de gedachtenis. Het lijkt me daarom een goed idee hier de tekst van de preek te plaatsen.

…opdat gij niet bedroefd zijt…

Van deze woorden van Paulus gaat troost uit. En toch als je de hele tekst leest, lijkt het of Paulus wil zeggen:”Als je gelooft in, als je hoopt op Gods Rijk, wel dan hoef je toch niet verdrietig te zijn.” Rouwen is alleen voor mensen die geen hoop hebben. Het lijkt wel of rouwen een wanhoopsdaad is, waarvoor we ons als achterblijvers moeten schamen. Alsof de hoop op de opstanding rouw overbodig maakt.

Dat kan de bedoeling van Paulus niet zijn. Hij weet het ook wel: Verdriet laat zich niet uit je leven bannen. Uit de wereld helpen.

Paulus wijst zijn lezers in Thessalonica op hen die achter zijn gebleven na het verlies van iemand, waarvan ze veel houden. Wie hen bij wil staan, wil troosten proeft het verdriet. Het huis zelf is in de rouw. Het leven heeft alle bewegelijkheid verloren. Het is ondraaglijk. Veel bezoekers houden dat niet vol. We zèggen het ook: “Nou joh kom op, het is nu al zolang geleden.”

Ze hopen dan ook,  dat het snel voorbij zal zijn, want met zo’n groot verdriet kunnen wij niet omgaan.

Maar…maar de nabestaanden hebben geen keus. Ze zijn opgesloten in het huis van verdriet en weten zich geen raad. En het ergste is: de dood is onomkeerbaar. Het wordt nooit meer zoals het was. Er is even iemand in je leven gekomen. Er is gelachen, er is gewerkt, er is gevochten en er was liefde en nu is het voorgoed voorbij. Wie dit voelt, dit beseft, schreeuwt het uit. Paulus weet er van. Wie een naaste aan de dood verliest blijft zelf in het leven achter. Wat hen overkomt is geen vreemd lot. Zij zijn geen vreemden, geen andere wezens, die nu eenmaal het ongeluk hebben gehad om achter te blijven. En iedere achterblijver reageert daar op zijn of haar eigen manier op. De één zit vol verwijten: “Je laat me alleen. Nu sta ik er alleen voor.” Zelfverwijt komt ook voor: “Ik schaam me dat ik nog leef en jij niet meer; was ik zelf maar gestorven.” Achterblijven roept een scala van gevoelens op. En het lijkt soms wel of de levenden en de doden tegen elkaar worden uitgespeeld.

Voor Paulus is dat niet zo. Hij maakt een wonderlijke, maar ook troostvolle tegenbeweging. Hij laat het niet bij de oude tegenstelling tussen levenden en doden. Hij schetst ons een nieuw beeld. Niet: de doden gaan ons voor in de dood. In tegendeel: De doden gaan ons vóór naar het nieuwe leven. Zij nemen ons als het ware mee. Vers 17 “ …en daarna zullen zij die nog in leven zijn, samen met hen op de wolken worden weggevoerd en gaan we in de lucht de HEER tegemoet.”

Hier dus niet meer een tegenstelling tussen hen, die ons zijn voorgegaan en wij die achterblijven. Nee, het leven samen gaat door. Die ons voor zijn gegaan nemen ons bij de hand, zoals Jezus hen bij de hand heeft genomen  En dat allemaal in de vrije ruimte van de lucht. Los van alles.

Wat een prachtig, wat een hoopvol en wat een troostvol beeld. Want dat is het en dat blijft het. Hier is geen sprake van een leer. Een letterlijk: zo gaat het en zo is het. Een onfeilbaar woord. In tegendeel: hier wordt ons een beeld geschetst van een werkelijkheid die ons die achterbleven troosten wil. Het is als een lichtend schilderij.

En als je dit prachtige schilderij ziet, dan blijf je er naar kijken. Je wordt er duizelig van. Echt begrijpen zullen we het nooit. We zien hoe het verleden, de tijd dat hij of zij nog leefde, wordt opgenomen in het licht van wat God verleden tijd noemt. Het is moeilijk. Ik heb gezocht en gezocht naar woorden die dit kunnen verduidelijken. Het lukte niet. Misschien zo: Iemand die is overleden is voor ons verleden tijd. Maar die verleden tijd is voor God tegenwoordige tijd. Wij kijken als het ware in het licht van Gods geheugen. We herinneren ons dingen uit het leven met en van iemand die is gestorven. Maar we zien dat niet langer als verleden tijd. Voorbij. Ik moet dit loslaten. Nee in het licht van Gods geheugen kijken betekent: Het is niet voorbij. Je herinneringen uit het verleden doen er toe. Hun betekenis zal nooit, maar dan ook nooit voorbij gaan.

Het schilderij laat ons een eindeloze lichte rij zien. Vooraan zij die ons zijn voorgegaan. En wij, wij achterblijvers zullen volgen zullen ons aansluiten. Een eindeloze optocht van licht. De geschiedenis, ook je persoonlijke geschiedenis verdwijnt niet, ze wordt binnen gehaald als een kostbare oogst.

En dat zet de zware arbeid van de rouw in een ander licht. Rouwen is recht doen aan de doden. Het is het goed recht van hen die verdriet hebben.

Wie dit prachtige schilderij van Paulus voor ogen heeft en houdt, gaat anders denken over de relatie tussen jou en de doden en over de doden in relatie tot jou. De relatie is anders maar blijft bestaan. Want de dood betekent niet dat de doden uitgeteld zijn en dat we ze dus na een gepaste tijd van rouw wel kunnen vergeten. In tegendeel: Ze tellen mee tot de jongste dag.  We mogen onze geliefde doden niet beschamen. Iemand zei: “Met de arbeid van de rouw zijn we bij hen in de tijd dat ze zelf geen geheugen hebben.

We herinneren ons hen zoals ze waren:  de positieve, maar ook   de negatieve en pijnlijke herinneringen. We moeten proberen zijn/haar geschiedenis niet naar onze hand te zetten. Rouwen is ook dat we steeds opnieuw over hen vertellen. Rouwen is recht doen aan onze doden. En we mogen dat doen met een zekere verwachting. Vol van hoop. En je mag dat net zolang doen totdat God tegen je zegt: “Het is genoeg.” En niet omdat mensen tegen je zeggen: “Het is al zolang geleden. Je moet er nu maar eens mee stoppen.”

In die tijd mogen we als gemeente, ook als ambtsdragers tot troost zijn voor iedereen die dat nodig heeft.  Dat zegt Paulus vanmorgen juist ook tegen jullie en over jullie hoofden heen tegen wie het maar horen: “Weest met deze woorden elkaar tot troost.

…opdat gij niet bedroefd zijt…

Ds. Theun Palma

Gemeente van de Heer.

Steeds vaker hoor ik zeggen: Kunnen we die dankdag niet beter op zondag vieren. Er komen steeds minder mensen. Het is de moeite niet meer waard om daar apart voor bij elkaar te komen.
Ik geloof, dat het juist in deze tijd extra nodig is. Danken is een schaars goed geworden in een ontevreden maatschappij. Juist daarom is het goed, dat wij in de Christelijk Gemeente tijd en ruimte scheppen om te danken. Het onderstreept de dankbaarheid en probeert de gemeente aan te zetten tot dankbaarheid. Niet het aantal kerkgangers op deze woensdag is maatgevend. Ruimte geven en tijd nemen om te danken. Dat moet ons uitgangspunt zijn en blijven.
De bekende theoloog Noordmans zegt het in een meditatie over deze psalm 30 kort en bondig: “Een mens went aan alles. Oorlog of vrede, welvaart of verval, wij mensen denken al snel: Dat hoort zo. Kunnen we toch niks aan doen. Het zal zo’n vaart niet lopen. De bui zal wel overdrijven

En we gaan  koesteren. Proberen te leven alsof er niets aan de hand is. Wij redden onszelf wel. Het is met ons als met de psalmist: In mijn overvloed dacht ik nooit zal ik wankelen. Ja dat dacht je.
Zo staat het in de nieuwste Bijbelvertalingen. Je kunt ook vertalen: In zijn overmoed dacht ik nooit zal ik wankelen. Beiden is goed. Overmoed ontstaat in een tijd van overvloed. De wereld is maakbaar. Ons leven is maakbaar. God hebben we daarbij niet meer nodig. Och er zal best ‘iets’ zijn. Maar we redden ons prima. Het lijkt ook zo vanzelfsprekend allemaal. Natuurlijk is er voor ons genoeg. En als het allemaal wat minder is. Wel dan mopperen.
Verschrikkelijk!. Wij eigenen ons onze welvaart, ja let wel onze welvaart, toe. Wordt die bedreigt, wel dan moeten de buitenlanders eruit. De zuidelijke landen moeten zichzelf maar redden. Ontwikkelingshulp kan best wat minder. Europa lijkt eerder een dure blok aan het been, dan een zegen. Laat ze daar maar voor zichzelf zorgen. Wij zijn er even niet.

Onze overvloed heeft ons overmoedig gemaakt. Overmoedig tegenover onze medemens, overmoedig tegenover God. Dankbaar zijn is vervangen door protesteren, mopperen en klagen. God bestaat niet. God is overbodig. Hem danken is naïef. Immers: Als er een God is, waarom gebeuren er zoveel verschrikkelijke dingen. En stiekem denken we: Gelukkig niet hier.

De overmoed, die ontstaan is uit de overvloed waarin wij leven heeft ons blind gemaakt. “Mensen die verblind zijn moeten ‘geschokt’ worden” schrijft ds. van van Ekris treffend in zijn boekje over deze psalm. ‘Geschokt worden’ zoals een kapitaalcrisis de aard van onze samenleving plotseling helder maakt, zo is deze psalmist door een crisis in zijn leven wakker geschud. Ineens komt hij weer tot een oprecht gebed: “U, Heer, roep ik aan. U, Heer, smeek ik om genade. Wat baat het als ik sterf, als ik afdaal in het graf? (…) Luister Heer en toon uw genade. “Heer kom mij te hulp”
 
Ja, ja.
God doet een stap terug en als een kaartenhuis viel zijn leven in elkaar. Als God zich verbergt, als we dus niets meer van Hem merken, wel dan trekt alle kleur uit ons leven weg. Prof. van Ruler zegt het heel kras. Mij een beetje te kras: “In die begrensdheid stoot een mens op God”. Met andere woorden in onze ellende leren we God weer kennen. Dat gaat mij veel te ver. Als dat zo is, dan zou lijden op welke manier dan ook nut hebben. Een soort opvoedkundige functie. Nog een stapje verder en we zijn op het punt beland, dat alle lijden in ons leven onze eigen schuld is. Het gaat vanavond te ver om daar dieper op in te gaan, al is de verleiding groot. Maar dit standpunt gaat mij veel te ver.

En toch, zo horen we in deze 30^e psalm, en toch brengt het deze psalmist tot inkeer. Je ziet eerst een blasé leven, waaruit het loflied verdwenen leek. Maar als deze dichter inziet dat alles van God afhangt en van Hem komt, dan vindt hij God terug. Komt weer tot bidden.

Leonard Cohen bracht deze psalm niet tot de leer over het lijden. Nee hij zei het indrukwekkend kort en duidelijk: “Er is een barst in alles, dat is hoe het licht binnen komt”
Is dat niet prachtig? Het licht van Gods aanwezigheid komt binnen door de barsten en barstjes die we allemaal in ons leven oplopen.
Juist door het besef dat niets meer vanzelf spreekt, kan de roep, de lof en de dank opnieuw geboren worden en kan het kleinte gebeuren een glans van boven krijgen.

Boven aan de psalm prijkt een mooi opschrift: “Een lied bij de inwijding van de tempel”. Dat zou kunnen betekenen dat de dankbaarheid die deze psalm uitstraalt zowel op de gevel van ons levenshuis [ het ging immers om het leven van de psalmdichter ]  als op die van het Godshuis, de kerk, het gebouw van de gemeente van Christus geschreven hoort te staan . Dankbaar zijn. God prijzen hoort bij ons persoonlijke leven, en het hoort  ook thuis in de gemeente.

En dan nog dit: Danken is niet alleen een manier van spreken, het is juist en vooral een levensstijl. En hoe die levensstijl eruit kan zien hebben we gehoord van Jezus Zelf in de Bergrede, die we net hebben gelezen. Geen overmoed, maar bescheidenheid. Niet in het openbaar, maar in de binnenkamer. Geen borstklopperij maar een klop op de schouder van wie dat nodig heeft.
Dat lieve gemeente is danken. Daarvoor is er tijd en ruimte in de kerk. Zo eindigt psalm 30: Mijn ziel zal voor uw zingen en niet zwijgen. Heer, mijn God, U wil ik eeuwig loven”

Daarom zijn we hier.
Amen
 

Liturgie bij de viering van het Heilig Avondmaal op zondag 6 november 2011

Emmaüskerk Hattem.

Voorganger: ds. Theun Palma

Oud. van Dienst  Gerrit Grit

Organist: Rijk van Assen

Lector: Tineke van der Laan

KND: Marten v.d.Ziel en Heleen Schipper

Beamer: Edze van der Laan

Koster: Tonny Pluim

Welkom en mededelingen

Aansteken van de paaskaars

Tekst:

Al blijft de rechtvaardige niets bespaart

De Heer zal hem steeds weer bevrijden

Hij waakt zelfs over zijn beenderen.

VOORBEREIDING

Aanvangspsalm: Psalm 70 : 1 + 2 en Klein Gloria

Stil Moment

Bemoediging en Groet.

We zingen: psalm 85 : 4

Gebed om ontferming

We zingen: Gezang 323 : 2

DIENST VAN HET WOORD

Gebed bij de opening van de Bijbel

Lied van de scholen: Psalm: 42 : 3

Kinderen in het midden

Kinderen naar de nevendienst

Schriftlezing:   Jessaja 48 : 17 – 21

                        Mattheüs 25 : 14 – 30

We zingen: psalm 111: 1 + 6

Verkondiging

Meditatief orgelspel

DIENST VAN HET ANTWOORD

Dankzeggen en voorbeden.

Inzameling van de Gaven

DIENST VAN DE TAFEL

Bezield door de Geest, vereend tot een lichaam.

v.         Laat uw hart erbij zijn

a.         DE HEER HEEFT ONS HART!

v.         Hij is het waard en het is terecht

            dat wij God zegenen, altijd en overal

a          OM DE HEERLIJKHEID VAN ZIJN NAAM

V         om de naam van zijn Zoon

A         OM DE ZOON VAN ZIJN LIEFDE

v.         om de liefde van zijn hart

a.         OM ZIJN HART VOOR ZIJN SCHEPSELS!

De toebereiding en de gedachtenis

Afgesloten met:

v.         gedreven door zijn Geest naar zijn toekomst

            waarheen wij ons met verlangen uitstrekken

a          MARANATHA

v          Hem zegenen wij met de velen voor ons en na ons

            met alle heiligen mensen en engelen

We zingen: Gezang 352 : 5  ( graag even voorspelen )

Vredesgroet

Tafelgebed

De gemeenschap in brood en beker

Tijdens het naar voren komen zingen we tijdens de hele viering: Laudate omnes gentes

Dankzegging

Gezamenlijk zingen we biddend het Onze Vader  ( Willem Vogel: Zingend Geloven VI 101))

Slotlied: Gezang 341 : 1,3

Liturgie voor de dankdienst op 2 november 2011 om 19.30 uur in de Emmaüskerk

Voorganger: ds. Theun Palma
Organist: Johan Oenk
Lector: Henk Rook
Beamer: Sicco Schollema
 

Tekst van de dienst: “In de schaduw van uw vleugels zal ik schuilen”

 
Welkom en mededelingen
Aansteken van de Paaskaars
 
Aanvangslied: Psalm 30 : 1+2 en Klein Gloria
Stil Gebed
Groet en bemoediging
We zingen: Psalm 65 : 5
 
Gebed om Verlichting door de Heilige Geest
We zingen: Gezang 479: 1,2,3
1^e lezing: Psalm 30
We zingen Psalm 147 : 1+3
2^e lezing: Matteüs 6 : 1 t/m 18
We zingen: psalm 40 : 1+7
Dankdagmeditatie
Orgelspel
Dankzegging
Inzameling van de Gaven
Slotlied: Gezang 20 : 1+2
Heenzending en zegen.

1. Welkom

• Loes en Arjen Welke naam  hebben jullie je kind gegeven?

• Anne en Martijn Welke naam  hebben jullie je kind gegeven?

1. Ouderling van dienst Gerrit Grit biedt de doopkaarten aan
2. De ouders hangen de doopplaatjes op de gedenkplaat.
3. De kinderen gaan naar hun eigen dienst en naar de oppas

Hallo gemeente,

Hier een paar foto’s van de doop van Guusje en Katoo. Ze zijn niet heel duidelijk maar vond het leuk om ze gelijk te plaatsten